De dag van de sleuteloverdracht was eindelijk daar. Hoewel ik in de ochtend nog gewoon moest werken, was ik er met mijn gedachten niet helemaal bij. Mijn hoofd was alleen maar bij het moment waarop het echt, écht zou gaan gebeuren. Spanning, zenuwen… “Nu gaat het echt echt worden…” dacht ik steeds.
Toen ik de sleutel uiteindelijk in handen had, voelde ik blijdschap, opluchting… maar ook iets vreemds. Alsof het nog niet helemaal tot me doordrong. Alsof ik nog een stap verwijderd was van het besef dat dit nu echt mijn plek zou zijn.
