Tijdens een lange schoolvakantie probeer ik, zeker als we thuis blijven, altijd iets heel bewusts te doen: een-op-één op pad gaan met de kinderen. Met z’n drietjes een dagje uit is natuurlijk ontzettend gezellig, maar laten we eerlijk zijn: als ouder ben je dan ook continu bezig met plannen, verdelen, belemmeringen opvangen en … laten we het maar gewoon bij de naam noemen … af en toe politieagent spelen.
Door met elk kind los een eigen dagje uit te plannen, gebeurt er iets magisch. Ze transformeren van ‘broer en zus’ naar hun eigen unieke individu. En ik? Ik hoef even helemaal geen scheidsrechter te zijn, maar kan gewoon 100% meegenieten.
Met Demi naar Walibi: Geen belemmeringen, alleen maar thrill rides
Demi is een echte dare devil. Ze is gek op achtbanen en hoe sneller of over de kop, hoe beter. Maar Demi is ook vrij klein voor haar leeftijd. Wat voor een gemiddelde negenjarige qua lengte al prima kan, is voor haar helaas nog vaak een teleurstelling bij de ingang van een attractie. En als we met Milan op pad zijn, kan er sowieso een heleboel niet omdat hij het simpelweg te eng vindt of er te klein voor is.
Voor Demi koos ik daarom voor Walibi Holland. Een dag vol spanning, snelheid en heel veel nieuwe achtbanen ontdekken. Het was heerlijk om te zien hoe de ‘moederrol’ die ze ander tijdens een uitje met z’n alle heeft over haar broertje, op zo’n dag compleet van haar afglijdt. Ze hoeft hem even niks te vermaken of ook op hem te letten; ze mocht gewoon lekker kind zijn.
Terwijl Milan de dag ervoor al gezellig mocht gaan logeren bij opa en oma (wat voor hem minstens zo’n feestje was!), beleefden Demi en ik samen een topdag. We gingen maar liefst twee keer in Untamed en kwamen dubbel van het lachen, kletsnat uit de Splash Battle (zeker toen ik haar vanaf de kant nog eens extra nat mocht spuiten tijdens een twee ronde van haar). En het allermooiste moment? Toen we samen gilden in een achtbaan en ze vol verwondering naar me keek: “Mama, dit is echt voor het eerst dat ik jou ook heb horen gillen in een achtbaan!” Dat we die liefde voor achtbanen zo samen konden delen en er in de wachtrijen ruimte was voor fijne kletspraatjes over school, vrienden en de nieuwe situatie thuis, maakte het goud waard.





Met Milan naar Julianatoren: Puur plezier op zijn eigen tempo
En toen was het de beurt aan Milan. Demi ging op haar beurt logeren en genieten bij opa en oma, en Milan en ik gingen samen op pad naar de Julianatoren. Een park dat perfect aansluit bij zijn leeftijd: spannend genoeg, maar absoluut niet too much (want een dare devil zoals z’n zus is hij zeker niet!). Hij mocht deze dag alles bepalen. Waar we heen liepen, hoe vaak we ergens in gingen en wanneer we wat gingen doen.
Het eerste waar hij op af rende? Een hele simpele glijbaan! Maar dat is nou precies de charme van Milan. Hij kan net zo intens genieten van een speeltuintje als van de attracties zelf. Zelf bootjes besturen, rondrennen zonder dat hij z’n zus loopt te klieren: er was op die manier een enorme deken van rust over hem heen geslagen.
Het meest bijzondere moment van de dag was in het kleine schommelschip. In de Efteling vindt hij het schommelschip doodeng, maar hier durfde hij er toch in. Ineens zag ik een traantje in zijn ogen. Toen ik vroeg wat er was, zei hij snikkend dat hij zo ongelooflijk trots en blij was op zichzelf dat hij het durfde. Mijn moederhart maakte natuurlijk meteen een sprongetje.





Wat het mij (en ons) brengt
Natuurlijk ben je aan het eind van zo’n dag in een pretpark bekaf van alle prikkels, maar het is een héél ander soort moe. Geen hoofdpijn, geen oververmoeidheid van het corrigeren, maar gewoon een voldaan en dankbaar gevoel.
Als ouders vergeten we soms hoe snel kinderen in een vaste rol schieten wanneer ze samen zijn: de oudste die moet aanpassen of gaat moederen, de jongste die gaat klieren om aandacht. Zodra je ze uit die groepsdynamiek haalt, zie je pas weer wie ze echt zijn als persoon. Probeer dit soort losse uitjes, bijvoorbeeld tijdens een langere vakantie of tussendoor, vooral eens te plannen als het even kan. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn; geef ze die onverdeelde aandacht, laat ze bepalen wat er gebeurt en geniet van het kind dat achter de ‘broer’ of ‘zus’ schuilgaat. Het levert herinneringen op die je allebei nooit meer vergeet.

1 reactie
Super leuk dat je dit doet met je kinderen. Heel waardevol, ook als herinnering later.