ItsWendy.nl
  • Home
  • Over mij
  • Over ItsWendy.nl
  • Categorieën
    • Baby
    • Beauty + Fashion
    • Blog
    • Books + Movies
    • Cats
    • Challenges + Tags
    • Creative
    • Dreumes
    • Lifestyle
    • Personal
    • Peuter
    • Tech
    • Travel + Trips
    • Zwangerschap
    • Overige
Categorie:

Cats

Cats

Naar het Dierenziekenhuis

door Wendy 4 november 2013

Was dat even schrikken afgelopen zondag. Ik was Charlie niets vermoedend aan het kammen toen hij opeens keihard begon te krijsen/blazen/mauwen/of hoe je het ook bij een kat wilt noemen, toen ik aan zijn staart zat. “Daar is iets mis!”, dacht ik meteen en na toen ik voelde aan zijn staart, voelde ik een bult vlakbij het begin van zijn staart. Aangezien hij er zoveel pijn bij aangaf, wat mijn eerste gedachte dat zijn staart misschien flink gekneusd of gebroken was. Op Internet las ik dat een dierenarts daar eigenlijk weinig aan kon doen, dus ik besloot de volgende dag te gaan bellen.

Toen Charlie later naast mij op de bank lag te slapen, besloot ik nog even beter naar zijn staart te kijken. En toen schrok ik toch wel even van wat ik zag: hij had een diepe open wond van ongeveer 1,5cm lang. Gelijk de dienstdoende dierenarts gebeld (die in eerste instantie niet op nam) en halverwege de middag konden we terecht in het Dierenziekhuis Drechtsteek in Dordrecht.

Daar aangekomen werd Charlie in het systeem gezet en werd hij even algemeen onderzocht. Charlie was toen nog heel hard aan het spinnen, maar dat hield al snel op toen hij getemperatuurd moest worden. Dat vond meneer minder prettig en ook bleek daaruit dat hij toch al flink koorts had. Toen werd er naar zijn staart gekeken. De wond was goed ontstoken en het zag er naar uit dat deze er al een paar dagen zat. Er moest gehecht gaan worden, dus Charlie werd onder narcose gebracht.

Tijdens het scheren van zijn staart bleek er nog een wondje te zitten. Een kleinere, maar ook wel ontstoken. De dierenarts concludeerde aan de hand van de afstand tussen de twee wonden dat Charlie gebeten moest zijn door een andere kat. Ze heeft de wonden gespoeld en er wat pus uitgehaald. De kleine wond zou vanzelf wel genezen, maar de grotere wond moest dus gehecht worden. Omdat de wond al wat ouder was, moest ze de randen van de wond wegsnijden, zodat er een ‘verse’ wond zou ontstaan. Anders zou de wond niet goed genezen. Drie hechtingen later was de wond weer dicht, kreeg hij een prik om wakker te worden, een mooi blauw verband om zijn staart en een kap om zijn nek.

Daarna was het weer tijd om naar huis te gaan. We kregen een antibioticakuurtje mee, een pijnstillend/koorts remmend medicijn en een zalf. Dinsdag mag het verband er af en vrijdag moeten we langs de eigen dierenarts ter controle en om de hechtingen er uit te halen.

Thuis aangekomen hebben we een lekker plekje voor Charlie gemaakt, waar hij even rustig kon bijkomen van zijn narcose. Het arme beestje kon niet fatsoenlijk op zijn potjes staan en toen hij langzaam aan weer in beweging kwam, kwam hij tot de conclusie dat hij die gekke kap maar niet van zijn hoofd af kon krijgen. ‘s Avonds ging het al een stuk beter en heeft hij ook alweer wat gegeten. Alleen dat liggen en lopen met die kap bleef een beetje vreemd.

En vinden jullie stiekem ook niet dat Charlie er wel heel schattig uit ziet met die strik zo om zijn nek?

 

4 november 2013 21 reacties
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cats

“Honey, I’m home!”

door Wendy 9 augustus 2013

Het is gewoon niet te geloven. Al die tijd was O’Malley nog geen 100 meter bij ons vandaan. Sterker nog: hij was maar 25 meter bij ons vandaan. Opgesloten in een huis en de mensen waren (inmiddels) op vakantie.

In mijn eerste stukje over O’Malley’s vermissing schreef ik dat ik huis-aan-huis flyers had rondgebracht. Eén van de reacties die ik daarop kreeg was van mensen een paar huizen verder op. Zij hadden O’Malley die vrijdagavond (de laatste avond dat wij hem gezien hadden) nog gezien. Hij en zijn broer schenen daar regelmatig langs te komen en die avond was hij alleen naar binnen gestapt. In zijn nieuwsgierigheid was hij naar boven gelopen en toen hij ontdekt werd, schrok hij zo, dat hij zich verstopte op zolder. De bewoners hadden diverse deuren en ramen open laten staan en gingen er vanuit dat O’Malley ook alweer weggeglipt zou zijn, maar toen ze mijn flyer op de mat vonden, kwam de vrouw des huizes toch even bij mij aanbellen.

“We gaan er vanuit dat hij weg is. Het lijkt ons sterk dat hij al drie dagen bij ons binnen zit zonder dat wij er wat van gemerkt hebben. Maar je mag best even binnen komen roepen, voor de zekerheid!” En dat deed ik dus, ook al ging ik er niet vanuit dat hij er nog zou zitten. Helaas kwam er geen reactie en bedankte ik de mensen vriendelijk voor het meedenken.

Woensdagavond besloot Kevin weer een rondje te lopen en te gaan roepen en rammelen. Ik lag inmiddels al op bed: de laatste dagen sliep ik zo slecht. Tot Kevin opeens met veel bombarie weer binnen kwam. Hij had O’Malley gehoord. Een paar huizen verder op. In het huis waar ik langs was geweest om te roepen. Ik trok een broek en een vest aan en ging met hem mee om te kijken en luisteren.

Daar stonden we dan, tegen middernacht, voor het huis van die mensen (die inmiddels op vakantie waren gegaan). Elke keer als we “O’Malley” riepen, werd en van binnen vandaan terug gemiauwd. Het klonk exact als hem. We zagen nog licht branden bij de buren en Kevin belde aan: “Gekke vraag misschien, maar de buren hebben toch geen katten meer?” (Dit had ik van hun gehoord toen ik daar was. Detail: de kat die eerder dood was gevonden, was hun laatste kat geweest.)  We legde de situatie uit aan de buurman, maar die kon ons helaas niet verder helpen. Hij had geen sleutel en geen mobiele nummer. Wel wist hij ongeveer waar familie van hun moest wonen, maar meer niet. Ondertussen hadden we O’Malley door het raam van de voordeur gezien en wisten we zeker dat hij het was. We belden de politie met de vraag wat hun voor ons konden betekenen. We moesten wachten tot de volgende ochtend en dan samen met de wijkagent kijken naar de mogelijkheden. Via een klapraampje in de bijkeuken lieten we nog een pakje water naar beneden zakken en toen gingen we toch maar proberen te slapen. We wisten nu waar hij was en weg kon hij daar niet.

De volgende morgen moest ik al vroeg weg om te werken. Kevin zou thuis blijven om O’Malley te bevrijden. Nog voordat hij de eerste stappen kon nemen, werd er al aangebeld dat er iemand met de sleutel was. Wat bleek: de buurman die wij die avond gesproken hadden, had er zo mee in zijn maag gezeten dat hij amper geslapen had. ‘s Ochtends vroeg had hij gelijk de buurvrouw aangesproken en die sprong vervolgens meteen op de fiets opzoek naar familie van die mensen. “Ik weet in welke straat ze wonen en welke auto ze hebben, dus ik ga gewoon zoeken.” Wat een lieve buurtjes hebben we toch! Toen Kevin binnen stapte, was O’Malley erg angstig, maar toen Kevin hem eenmaal te pakken had, klampte hij zich helemaal aan hem vast.

En zo was O’Malley naar ruim vijf dagen vermist te zijn, toch weer bij ons terug. Gezond en wel. Gelukkig!

Psssst! Aankomende maandag staan O’Malley en ik in de krant. In het AD Rivierenland. Eén van de verslaggevers was bezig met een stuk over vermissing van katten in de zomerperiode en wij waren dus het perfecte voorbeeld. Binnenkort dus meer!

9 augustus 2013 20 reacties
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cats

We missen hem…

door Wendy 6 augustus 2013

Sinds het begin van afgelopen weekend zijn wij behoorlijk van slag. We slapen slecht, denken dingen te horen die er niet zijn en kunnen eigenlijk nog maar aan één ding denken: ons lieve kater O’Malley is vermist.

Vrijdagavond 2 augustus was O’Malley tussen 9 en 10 uur nog gewoon bij ons in de tuin, maar daarna hebben we hem niet meer gezien. En dat is vreemd, want hij is degene van de twee die altijd als eerste thuis is als we rammelen met het doosje met snoepjes en blijft altijd in de buurt hangen. We maken ons dus echt een beetje zorgen. Eerst hadden we nog een beetje een hoopje dat hij in de schuur bij de paardenbak zat opgesloten (zoals zijn broer Charlie al drie keer is overkomen), maar helaas bleek dit niet het geval. Zaterdagmiddag was ‘het paardenmeisje’ namelijk weer aanwezig en nog steeds geen O’Malley.

Wat er gebeurt kan zijn, is een raadsel. Is hij ergens van geschrokken of opgejaagd en misschien een kant op gerend waar hij de weg niet weet? Of is hij gewond en is hij weggekropen in de struiken? Of misschien is hij uit nieuwsgierigheid een openstaand schuurtje/garage/o.i.d. in gegaan en zit hij nu opgesloten. Het is allemaal mogelijk. We hebben al meerdere rondjes gelopen om hem te zoeken: overdag, ‘s avonds en zelfs ‘s nachts. Zonder resultaat helaas. In de straten rondom die van ons heb ik flyers door de bus gedaan met de vraag of mensen willen uitkijken naar onze kat en of ze misschien ook een keer extra in hun schuur e.d. willen kijken. Daar zijn al een paar reacties op gekomen, maar helaas nog zonder resultaat.

Inmiddels zijn we vier dagen verder en morgen gaan we in posters ophangen in het dorp en in de supermarkten. Verder probeer ik er niet te veel aan te denken, ook al is dat niet altijd even makkelijk. Hij is gechipt, dus dierenasiel, dierenarts en dierenambulance weten ons te vinden. Ook op Amivedi is hij aangemeld. Voor nu is het dus afwachten.

6 augustus 2013 10 reacties
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cats

Lost & Found

door Wendy 19 februari 2013

Vrijdag begon als een normale vrijdag. Ik was thuis en Kevin was aan het werk. Einde van de ochtend kwam Kevin naar huis en gingen we samen naar het ziekenhuis. Hij kon eindelijk zijn kunstgebit er in laten zetten (voor de mensen die gelijk denken “What the …?”: lees even hier en hier). Op de terug weg aten we wat onderweg (voor mij een heerlijke stokbroodje filet americain met ei en ui) en thuis aangekomen, ging Kevin weer aan de slag voor de feestjes die hij dat weekend ging draaien.

Ondertussen rommelde ik een beetje aan achter mijn laptop en deed ik eigenlijk niet zo heel veel. Kevin kwam rond zes uur thuis om te eten en ging daarna weer weg. Ik stapte in de auto om iets op te halen bij mijn zusje en daarna keek ik thuis naar een film. En tijdens die film besefte ik me opeens iets: ik had Charlie al uren niet meer gezien…

Ik ging even terug zitten denken: ik had hem met het eten niet gezien en de laatste keer daarvoor was rond een uur of vier. Het is inmiddels kwart voor elf en dat betekend dat hij alweer zo’n 7 uur van huis weg was. Voor sommige katten (katers) is dat misschien dood normaal, maar voor die van ons dus absoluut niet. Vooral Charlie staat altijd gelijk binnen als wij aan ons avondeten beginnen, kijkend of hij iets van ons krijgt. Maar dit keer dus niet.

Kevin komt nog even naar huis om zich op te frissen en loopt gelijk even een rondje door de straat en daar omheen. Rammelend met het bakje kattensnoepjes waar Charlie normaal direct voor thuis komt. Maar zonder resultaat. Ik loop daarna ook nog twee keer een rondje, steeds iets verder van huis vandaan. Het is inmiddels half één en ik ben eigenlijk al ten einde raad. Er spoken allerlei scenario’s door mijn hoofd: hij is aangereden en ligt nu ergens dood te gaan. Hij is in een auto/busje/vrachtwagen gesprongen. Of misschien is hij wel heel erg geschrokken van het ongeluk dat die middag gebeurde achter ons huis en is zo ver van huis weggerend dat hij de weg niet meer weet.

859108_408545169237571_2104900119_o

Ik lig de hele nacht wakker op de bank. Met mijn kussen en deken, want als hij weer via het luikje naar binnen komt, wil ik het gelijk weten (wij hebben een kattenluikje wat je op verschillende standen kan zetten, bijvoorbeeld: wel naar binnen, niet naar buiten). Als Kevin tussen vijf en zus uur weer thuis komt van het feestje, is Charlie er nog niet. Kevin pakt de fiets en fiets een nog groter rondje dan dat we al gewandeld hadden. Zonder succes. Uiteindelijk besluit ik om zeven uur Amivedi op de hoogte te stellen en kruip ik toch nog even mijn bed in.

Twee en een half uur later word ik weer wakker en ga ik naar beneden. “Wendy, beeldt je maar niks in Charlie is er nog steeds niet.”, vertel ik mezelf terwijl ik van de trap af loop. Verdrietig doe ik de deur naar de woonkamer open om O’Malley te begroeten en dan, tot mijn grote verbazing, blijkt Charlie op de tv-kast te zitten, kijkend naar de deur die ik open doe. Mijn hart maakt een vreugde sprongetje, ik grijp Charlie vast, loop met hem naar boven, zet hem bovenop Kevin die nog in bed ligt en roep: “Kijk eens wie er weer thuis is!!!!”

Waar hij nou heel de avond en nacht is geweest? We gokken dat hij opgesloten heeft gezeten. We hebben in de straat een paardenbak en daar staat een flinke schuur bij. We weten dat onze katten regelmatig daar spelen en als ze daar geweest zijn ruiken ze ook helemaal naar paard, stro, hooi, zaagsel, etc. En daar rook hij nu ook naar. Hij zal waarschijnlijk in de schuur hebben gezeten toen deze op slot ging en pas de volgende ochtend kon hij er weer uit. De arme schat. Kon daar helemaal niet weg, terwijl hij ons door de straat hoorde lopen, roepen en rammelen met zijn snoepjes. Ik zie gelijk die reclame van Simpel voor me.

19 februari 2013 14 reacties
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Cats

Fotomodellen in de sneeuw

door Wendy 15 januari 2013

Toen ik vanmorgen wakker werd, wist ik bijna zeker wat ik buiten zou zien als ik mijn rolgordijn open zou doen. Het was immers al een paar dagen van te voren voorspeld en de voorspellingen hielden stand, want toen ik wakker werd, was alles WIT!

Ik vind dat geweldig! Nou had ik misschien makkelijk praten vandaag, want ik hoefde immers nergens naar toe. Niet op de fiets of met de auto. Ik mocht lekker warm binnen blijven en hoefde alleen naar buiten als ik daar zelf voor koos. Maar toch, ik hou van sneeuw. Altijd.

En vandaag koos ik er zeker voor om even naar buiten te gaan. Met fotocamera uiteraard, want die sneeuw moet natuurlijk wel even vastgelegd worden. Met Charlie en O’Malley als mijn eigen fotomodellen. Één moeilijk puntje: Charlie en O’Malley reageren allebei héél anders op sneeuw en beide reacties maakten het extra moeilijk om ze op de foto te zetten.

O’Malley heeft een hekel aan koude pootjes. Hij speurt de grond grondig af naar sneeuwloze plekken, om vervolgens daar zijn pootje neer te zetten. Dat zorgt voor hilarische momenten, omdat meneer in verschillende Twister-houdingen de achtertuin doorkruist. Uiteindelijk kreeg ik hem zover om een stukje door de sneeuw te lopen en dat resulteerde in bovenstaande foto. Daarna ging Meneer weer heel snel bij de kachel liggen.

Charlie daar in tegen wordt wild van de sneeuw. Hij rent, springt en glijdt door de sneeuw alsof zijn leven er vanaf hangt. Hij slaat tegen de sneeuw en rent vervolgens achter de vlokken aan. Ontzettend leuk om te zien, maar wanneer deze poezenmama een foto wil maken, is ze er iets minder blij mee. Stilzitten zit er namelijk niet in. Maar met veel geduld en een heleboel bewogen foto’s later, kwam daar toch het moment dat de foto raak was. Inclusief sneeuw op zijn lijf.

15 januari 2013 18 reacties
0 FacebookTwitterPinterestEmail
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

Over Mij

Over Mij

Hi, ik ben Wendy

Moeder van twee, creatief zijn als bezigheidstherapie. Hier lees je over het echte leven: moederschap, alles wat me bezighoudt, uitstapjes, vakanties, tips en hersenspinsels. Soms luchtig, soms rauw, altijd eerlijk. Geen strakke planning, wel herkenning en een tikje gevoel.
✘✘✘

ItsWendy op Social Media

Facebook Twitter Instagram Pinterest Flickr Youtube Bloglovin Spotify

Instagram Hoekje

Dit is populair

  • 1

    En toen was daar nummer 2

    8 januari 2021
  • 2

    Series die ik heb gezien en nog wil kijken

    17 september 2025
  • 3

    10 pc games van vroeger

    4 maart 2016
  • 4

    “Kijk, ik heb prinsessentanden!” (2)

    20 september 2023
  • 5

    DIY ♦ Kerstkaarten maken

    1 december 2014

Wendy in Woorden

You may write me down in history
With your bitter, twisted lies,
You may trod me in the very dirt
But still, like dust, I'll rise

— Maya Angelou

Wendy in Muziek

Kalender

november 2026
M D W D V Z Z
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
« okt    
  • Facebook
  • Twitter
  • Instagram
  • Pinterest
  • Flickr
  • Youtube
  • Bloglovin

@2019 - All Right Reserved. Designed and Developed by PenciDesign


Terug Naar Boven
ItsWendy.nl
  • Home
  • Over mij
  • Over ItsWendy.nl
  • Categorieën
    • Baby
    • Beauty + Fashion
    • Blog
    • Books + Movies
    • Cats
    • Challenges + Tags
    • Creative
    • Dreumes
    • Lifestyle
    • Personal
    • Peuter
    • Tech
    • Travel + Trips
    • Zwangerschap
    • Overige
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat de site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we ervan uit dat je ermee instemt.